Beste lezers,
Na een mooie periode van bijna 6 jaar heb ik besloten ‘n nieuwe format te bedenken voor een gloednieuwe blog, met gepaste trots mag ik u allen nu verwelkomen op http://roadlessrover.blogspot.com/ !
Dank u voor de onverdeelde aandacht over al die jaren en de leuke reacties en ik mag hopen dat de nieuwe format u bevalt. Het is voor de lezers dat ik het toe en om mijn motivatie terug op te krikken.
Met vriendelijke groetjes
Gert
Rusticate
[v]- live in the country and lead a rustic life 2. [v] – send to thecountry 3. [v] – as of stone, to give it a rustic look 4. [v] – lend arustic character to
"Rusticate" is het woord dat ik de laatste maanden hoog in vaandel draag en ook de reden waarom deze blog zo stil is. Ik heb heel veel werk gehad met mijn studies (2e jaar Biologie), m’n 7050km autotrip door Portugal en Spanje, fotografie en een nieuwe hond sinds kort : een energieke Border Collie pup met de naam Darko.
Het leven weerspiegelt zich in mijn agenda met talloze uren en afspraken, excursies en vergaderingen. Tussendoor hou ik ook eraan om nog ‘ns te knutselen zoals een konijnenhok dat ik nu aan ‘t maken ben. Ook ben ik steeds meer Landrover adept geworden en ben ik aan het sparen voor een Landrover Defender, nog met de oude tdi-motoren.
Toch wil ik deze blog terug oppikken, vooral ook om de schoonheid van de plaatselijke natuur te tonen en om mijn avonturen toch nog wat in de verf te zetten. De laatste dagen bijvoorbeeld kreunt Belgixeb onder een sneeuwtapijt van 10 xe0 15cm sneeuw waar ik lustig doorheen ploeg met m’n 16-jaar oud Passatje of zoals ik op een Amerikaans forum las : "These cars are real tanks in the snow". Het hoeft geen betoog dat ik alle BMW’s en dure Mercedes S-klasses zit uit te lachen die de berg niet op geraken, dat ik een electronica-rijke Opel Zafira uitlach omdat die niet weggeraakt op een kruispunt en dat ik al mijn opa’s auto, nog steeds de Ford Mondeo, al moest depanneren : hij stond met lege batterij midden in de sneeuw.
Zoals ik een paar maanden eerder al beloofde komen er nog foto’s. Ook een verhandeling over de vuursalamander zal er komen. Ik twijfel nog hoe ik deze blog opnieuw zal oppakken maar ik kan wel zeggen dat een grote inspiratie deze link was : http://restlesstransplant.blogspot.com/. Verwacht dus iets in deze trant maar dan meer auto’s en natuur 
Bedankt aan de lezers die nog steeds af en toe checken en als er suggesties zijn, laat maar weten. Ook bestaat het plan ergens een blogomgeving te vinden die wat geschikter is voor mijn plannen dan web-log.nl, suggesties ? Ik zou graag een webstek hebben waar ik ook foto’s kan uploaden aangezien om de een of andere rare reden mijn photobucket bij mij niet werkt.
Met vriendelijke groet en koude sneeuwknuffel
Gert
Hallo allemaal,
Een groot en welgemeend excuus voor m’n maandenlange stilzwijgen maar heb nogal veel meegemaakt ondertussen waardoor ‘t bloggen een beetje veel verwaterde.
Allereerst heeft de Passat zijn eerste pannes gehad. Op ‘n dag wou hij niet starten op de campus, na veel doortrappen met de gaspedaal hem kuchend en stotend in gang kunnen "sjotten", heel de campus onder de blauwe rook… Een kwartier later bij m’n oma was er niks meer aan de hand. Maar de volgende morgen kreeg ik er helemaal niks meer uit, zelfs de startmotor deed geen poging meer.
Die dag dan maar onze opa zijn Mondeo geleend om ‘s avonds uit te kunnen gaan. Ik parkeerde hem op ‘n parking met z’n snuit in ‘t parkeervak maar besteedde er weinig aandacht aan dat net ervoor, aan de verkeerslichten, de Mondeo wel erg moeilijk in tweede wou. Toen ik later naar de Mondeo terugkeerde en hem startte kreeg ik hem niet meer ontkoppeld ! Hij zat vast in eerste versnelling !
Daar stond ik, twee auto’s in panne op xe9xe9n dag, dat was nu echt wel om eventjes uw hart te luchten met ‘n paar welluidende Vlaamse vloeken… Dan maar m’n opa gebeld en die kon ermee lachen, hij kwam mij dan ophalen met ‘n neef van hem …
De dag erna kwam mijn garagist langs bij ons thuis om de Passat te depaneren, in een paar minuten had hij het gevonden omdat hij net ‘n zelfde model Passat gehad had met hetzelfde probleem : de zekering van de gloeibougies was verbroken door de ouderdom. Deze zekering zit in de motorruimte, onder de bak van de ruitenwissers. Even aaneen gebonden zonder zekering en hij startte weer, paar dagen later nieuwe zekering erin.
De Mondeo tenslotte werd getakeld en bleek ‘n gebroken kabel te hebben, de verbinding tussen de versnellingsbak en de koppeling. Ook ouderdom, ook vervangen. Als vervangauto kreeg opa voor ‘n dagje ‘n gloed nieuwe Mondeo TDCI mee, full option. Hij zat vol ontzag te staren naar al die knopjes van de GPS, airco, radio-cd, boordcomputer, … Hij durfte niks aanraken ! Ik even mee gereden, trekt lekker op maar de zitpositie is verschrikkelijk net als ‘t zicht rondom.
Ondertussen had mijn vader ook problemen met zijn Audi A6 2.0TDI ’05 : op de autosnelweg viel ineens de turbo weg, hij kon nog maar 70 per uur rijden… Weer iets elektronisch en mijn vader kreeg van de leasing ‘n vervangauto : een BMW 520d Touring ’06. Ik heb die auto ‘n anderhalf uurtje getest, mijn eerste BMW en ik moet toegeven, ‘t zijn werkelijk stabiele machines die plakken aan de weg zolang het droog blijft … En bochten zijn ‘n plezier, maar zuipen dat die 6 cylinder diesel deed … Je zag de naald van de tank zo zakken als je aan ‘t gas geven was.
Enfin. Daarmee was de ellende nog niet gedaan. De week erop, dinsdagavond, bijna een week na de eerste panne, rij ik rustig naar huis over de Waversebaan in Oud-Heverlee. De snelheidsmeter schommelde wat rond de 60 per uur en ik was volop aan ‘t meezingen met mijn CD wanneer er ineens een zware klap te horen was waarna al mijn controlelampjes aanfloepten, de motor wegviel en m’n versnellingsbak in vrij sprong. Omdat de motor wegviel had ik ook geen stuurbekrachtiging noch rembekrachtiging meer maar ik liet me uitbollen tot op de stoep. Mijn eerste gedacht was "De distributieriem is geknapt !" maar toen ik onder de motorkap keek zag ik dit : de foto
Ziet er niet zo mooi uit, is het niet ? Dat is de krukaspoelie die vrij geweldadig uit het motorblok getrokken is. De bout in die poelie had ‘t begeven en zo blokkeerde heel mijn motor. Toen ik dat zag wist ik meteen dat het over en uit was voor dit dieselblokje. Het is een fout van het model zelf bleek achteraf, ik heb even met mijn neef gebeld en die wist mij te vertellen dat Volkswagen indertijd de 1900TD op het onderblok van de 1600TD had gezet, op zich niet zo’n probleem maar de 1900 is veel sterker en daarom zou (zou !) de bout van de krukaspoelie met de distributieriem vervangen moeten worden, aangezien de distributieriem nog niet vervangen moest worden in die drie jaar met mij heb ik geen idee of het voordien wel gebeurd was ? De krukaspoelie ligt nu op mijn kamer en de randen van gehard staal zijn er gewoon afgebroken alsof het suiker was …
Daar stond ik. Voor de eerste keer in 28.000 kilometer probleemloos Passatrijden had ik een serieuse panne. Ik werd er op slag depri van. Direct mijn opa gebeld en die kwam af met de net herstelde Mondeo. Gelukkig had de Voorziendheid mij een week tevoren een sleepkabel doen kopen voor mijn modderavonturen. Die kwam nu van pas want de Passat moest thuis geraken. Kabel vastmaken aan beide auto’s en opa die rustig met de Mondeo vertrok en zo voltrokken we de drie langstdurende kilometers die ik tot nu toe gereden heb. Ik had geen bekrachtigde remmen noch stuur meer dus het was hard werken en dubbe lzo hard concentreren op opa zijn auto voor mij. Ook de bergops en zeker de bergafs waren verschrikkelijk voor de zenuwen aangezien de Passat zwaarder is dan de Mondeo…
Uiteindelijk thuisgeraakt onder de lachende blikken van m’n buurvrouw Hilde en buurman Freddy. Op de kilometerstand stond nu 258.334km. Freddy en Hilde hielpen mee om de Passat op de oprit te duwen en daarmee begonnen drie weken van angstvallig afwachten. Een paar dagen later kwam mijn garagist weeral af met zijn Toyota 4Runner en bekeek de schade. Het verdict kwam erop neer dat de motor nog wel hersteld kon worden maar dat het 1) de oude niet meer zou zijn, 2) de distributieriem enzo moesten vernieuwd worden, 3) er zouden kleppen verbrand zijn en tenslotte 4) de afgebroken bout van de krukaspoelie zat nog in het motorblok en dat moest er nog uit, niet simpel aangezien het gehard staal betreft. Maar een andere auto was voor mij ook geen optie omdat ik 1) al zeer aan de Passat gehecht ben, 2) deze auto perfect op maat is voor mij, zowel in de modder als qua ruimte en comfort, 3) ik er net veel geld in gestoken had voor die nieuwe motorsteun, nieuwe remmen etc. Dus het zou een andere motor worden en mijn garagist was akkoord, hij zei ook dat de rest van de auto nog veel te goed was om af te schrijven ondanks die vele kilometers.
Een week nadien kreeg ik telefoon : ja hij had een 1900TD gevonden uit een Volkswagen Golf III van ’97 met 98.000km met 6 maanden garantie. Ik hapte direct toe en na nog een tweetal weken wachten lag de "nieuwe" motor erin. De oude brandstofpomp en andere addenda waren behouden want de nieuwe motor had bijvoorbeeld automatische choke waar de Passat manuele choke heeft en verder nog wat meer elektronica, dus dat moest allemaal overgebouwd worden. De avond dat ik hem mocht ophalen was ik bang en blij tegelijk, zou het nog de Passat zijn die ik kende en waar ik zo verzot op was ?
Achterop bij ‘n Toyota 4 Runner … Beschamend
Ik kroop achter het stuur, stak de sleutels in, trok aan de choke en startte. Het klonk al als dezelfde en even later bij ‘t rijden was het inderdaad mijn oude Passat weer, alleen met precies wat minder dode paardenkrachten Ook merk ik nu dat hij wat stiller draait. De brandstofpomp was hetzelfde dus de optreksnelheid ook, daarnaast werd wel de ralenti aangepast (het toerental bij vrij-draaien) waardoor hij soms erg schokte, zeker in de files, rond een bepaald toerental. Dit werd verholpen door het wat hoger af te stellen. Ook begon de nieuwe motor ‘n week na dato olie te lekken : een oliedruksensortje dat kapot was en dat we van mijn oude motor afhaalden. Verder merkte ik geen problemen meer en ook het verbruik was gevoelig minder, tot een halve liter minder gemiddeld. De terugkeer van de verloren zoon werd gevierd met ‘n gloednieuwe Natuurpuntsticker aangezien ik kersvers lid werd
Ondertussen had ik mij drie weken zonder auto moeten redden waarin ik hem net het meeste nodig had. Ik heb voor Natuurstudiegroep Dijleland een vrijwillig project aangenomen waarbij ik de Vuursalamanderpopulatie van Meerdaalwoud en Mollendaalbos monitor. Hiervoor ging ik om de twee dagen een nacht het bos in naar de gekende voortplantingspoelen om de individuen te tellen en te fotograferen aangezien hun rugtekening uniek is. Dit deed ik meestal samen met Raf en Martijn, beide medebiologie-studenten, en de Mondeo. Na de Vuursalamanders gingen we al ‘ns reexebn spotten in Vaalbeek -en de laatste keren zelfs ‘n vos- waardoor ik een keer om middernacht aan Martijn zijn kot nog de Mondeo moest afkuisen omdat die modderig was en ik niet wou dat opa dat zag Zijn kotgenoten konden er hartelijk mee lachen. Raf trok de foto’s …
Een emmer en vod van Martijn aftroggelen en wassen maar
Soms nam ik al ‘ns de Audi A6 of mama’s VW Polo het bos in maar die liet ik de veldwegen nooit proeven. De A6 omdat die belachelijk laag en nieuw is, de Polo omdat ons ma mij zou kelen moest ze er ‘n laagje modder op vinden …
Over Vuursalamanders en andere natuur zal ik hier nog blogjes posten.
Inmiddels ging ik ook meermaals op uitstap met de biologen en organiseerde ik excursies. Ik heb daarom ook aangenomen om in het volgende presidium van onze studentenkring Bios te gaan met als functie "Groen" en als zodanig verantwoordelijk voor het organiseren van excursies. Dit was een functie die de laatste jaren vrij stiefmoederlijk behandeld geweest is en daar wil ik iets aan veranderen. Ik heb mijn draai in ‘t veld helemaal gevonden en begin aan m’n weg te timmeren.
Eind april stierf dan ook nog ons hondje Kayleigh, 9 jaar oud, op een week tijd ging hij achteruit en op een trieste woensdganamiddag was hij er niet meer. Dit liet diepe sporen na in ons huishouden aangezien Kayleigh overal bijzat, hij ging mee slapen op de bedden, trippelde altijd vrolijk de trappen af, als ik studeerde lag hij bij mij samen met onze kat Figaro enzovoort. Nu anderhalf maand later missen we hem nog steeds erg.
Maar gelukkig heb ik mijn vrienden en familie die mij dan allemaal uitnodigen om dingen te komen doen zoals ‘n filmpje (bedankt Sarah en Martijn) en Johan, m’n neef, die mij, Roel en Pieter uitnodigde om mee Tapuiten te gaan ringen met zijn Mitsubishi L200, een hele dag over de veldwegen van Bierbeek-Mollendaal-Bevekom, dat stond mij wel aan en heb ook eventjes het stuur ter hand mogen nemen.
Het leven leven vraagt steeds meer tijd van mij en ik geef daar dan ook aandacht aan Ik kan dus niet beloven dit nog regelmatig te updaten. Maar toch bedankt lezers en lezeressen om een paar minuten van jullie tijd te investeren in m’n verhaaltjes over al die jaren. Het werd erg gewaardeerd en ik hoop dat ik toch nog iets nalaat van ervaringen met m’n buske en Passat. Ik zal nu ook focussen op biologie en fotografie als bijkomende onderwerpen bij m’n auto’s en mijn plannen voor Afrika, hierover later meer.
Om af te sluiten een liedje uit Mamma Mia :
"It used to be so nice, it used to be so good,
So when you’re near me, darling can’t you hear me,
SOS !
Gert
Hallo allemaal,
Eindelijk nog ‘ns ‘n blogje over het reilen en zeilen van ‘n student biologie en z’n nimmer verzakende Passat. Deze auto in kwestie is allereerst weer door de keuring geraakt, weer met rode kaart omdat de voorste motorsteun rechts te los was voor de keuringsnormen, dat heb ik laten vervangen net zoals de schijfremmen vooraan die de week ervoor vervangen waren.
Het straffe is dat ze aan mijn onderkant niks gevonden hebben hoewel ik de dag ervoor met de biologen goed vastgereden ben op ‘n bult in ‘n veldweg, ik ben namelijk door ‘t ijs gezakt dat blijkbaar onder de sneeuw lag. De Passat geraakte nog ver maar dan werd de middelste bult te hoog zodat het uitstapje eindigde in ‘n buiklanding. En hij zat goed vast, de wielen zaten een paar centimeters van de bodem af. Na een tijdje zoeken en vragen bij de boerderijen in de buurt vonden we een vriendelijke kerel met ‘n Landrover Defender 110 SW TD5, dat is tenminste ‘n jeep. Een stevige kabel vastgeklikt aan de Passat en het andere eind aan de Landrover, eer we dit aan de Landrover konden doen moest wel de spil van de trekhaak eruit en dat was niet simpel, het zat zo vast dat we de hamer uit m’n gereedschapkist moeten gebruiken -wie zegt er nu nog dat het belachelijk is dat ik alles meepak ?- maar eens het vstzat was ‘t kinderspel. De Passat gestart, in vrij gezet en rustig de kabel laten spannen door de Landrover, een korte schock en met ‘n afschuwelijk geschuur schoof m’n bodem over de grond, zo’n 3 of 4 meters … Ik heb ‘n sterke auto … Maar de dag was nog geslaagd met Martijn als rasechte safari-kerel die door m’n zonnedak met de verrekijker rondkeek. Het resultaat ? Twee blauwe kiekendieven, een buizerd en een wild konijn maar toch vooral ‘n mooi verhaal en veel humor. Heb die kerel de dag erna ‘n fles wijn gebracht
Van links naar rechts : Jan, Martijn, Koen en ik.
De Blauwe kiekendieven en het resultaat van ‘t modderbad 20 minuten eerder…
Een paar dagen eerder kwam Joris, de elektrieker, bij mij. Apetrots was hij. Hij had eindelijk zijn eerste auto gekocht, een Citroxebn ZX 5drs Reflex met 1.9D dieselmotor, 165 000km en van de eerste eigenaar in werkelijk supernette staat voor 350×80. Het voordeel van niet-zo-populaire modellen. Hij gaat er nog veel plezier van hebben. Ik heb al ‘ns een blokje meegereden en hij trekt soepel voor ‘n 1.9D en tja, die typische Citroxebn tapijtvering is er ook nog. We hebben onze diesels al zitten vergelijken … Hiervan profiteerde mijn kat Figaro om even te poseren als "automonteur" …
Ik heb ook genoten van dat klein weekje vakantie na de examens, zo ben ik onder andere met Roel op pad geweest in de provincie Antwerpen. Zoals gewoonlijk ben ik weer goed verkeerd gereden … ALTIJD rij ik verkeerd in Antwerpen, is dit nu genetisch bepaald of ligt het aan het feit dat Antwerpen nooit de "perfecte" provincie van ‘t land was, ik weet het niet. Wat ik wel weet, ik vind perfect m’n weg in Toscane, Brxe9tagne, Londen, noem maar op, maar als ik in Heist-op-den-Berg moet geraken in de provincie Antwerpen dat op amper 50km van mij ligt kom ik tot drie keer toe in Putte uit ! De geplande "157 km" volgens de routeplanner werden er zo al snel 228 !
De labeur was niet zo erg, ik rij graag, maar toch … Het werd wel beloond met ‘n nieuwe statief voor Roel uit Fotokonijneberg Turnhout, twee reserve lensdopjes voor mij -ook zo’n last met het niet verliezen van jouw lensdopjes ?- en nadien ‘n wandeling in de Grote Nete-vallei met Sarah waar we Grote Zaagbekken zagen, nieuwe soort voor m’n lijstje
Een nieuwe hobby : bomen knuffelen met Sarah
Ik ben ook gaan skixebn met Pieter en Nikki in Landgraaf, ik kan nu eindelijk vrij goed skixebn en ben daar heel gelukkig mee. En met zo meer van die dingetjes werd mijn vakantie overvol gevuld … Zo ben ik ook gaan mountainbiken met Koen, een medestudent bioloog, een uitstapje in de sneeuw en ijs van ‘t Heverleebos alwaar ik merkte dat mijn mountainbike echt lekkr veel grip biedt. Deed deugd nog ‘ns op ‘t zadel te zitten en te crossen. Mijn Passat is vervoerder geweest van Pieter z’n ski’s en mijn MTB … Van ‘n vrijetijdsvoertuig nodig, wie heeft er nu ‘n suffe SUV nodig … En dan nog wellicht ‘n SUV die nooit van z’n leven modder ziet …
Enfin, dat was weer ‘ns een update. Oh ja, ik heb nu terug mijn digitaal fototoestel terug, mijn derde oog zoals sommigen het al noemen, en het experiment met die oude Ricoh is mislukt maar nu ben ik hem weer aan ‘t testen om te zien of er nu wel iets of het filmpje komt, wellicht had ik de film niet goed opgelegd. Tja, het is van voor mijn tijd nog … De fotografe waar ik hem bracht riep spontaan "wow da’s antiek" … Wordt vervolgd, temeer ik ga meedoen aan de fotografiewedstrijd van www.leuvendraait.be met als thema “Leven in Leuven”
Tot de volgende episode,
Gert
Hallo allemaal,
Eindelijk nog ‘ns ‘n blogje over het reilen en zeilen van ‘n student biologie en z’n nimmer verzakende Passat. Deze auto in kwestie is allereerst weer door de keuring geraakt, weer met rode kaart omdat de voorste motorsteun rechts te los was voor de keuringsnormen, dat heb ik laten vervangen net zoals de schijfremmen vooraan die de week ervoor vervangen waren.
Het straffe is dat ze aan mijn onderkant niks gevonden hebben hoewel ik de dag ervoor met de biologen goed vastgereden ben op ‘n bult in ‘n veldweg, ik ben namelijk door ‘t ijs gezakt dat blijkbaar onder de sneeuw lag. De Passat geraakte nog ver maar dan werd de middelste bult te hoog zodat het uitstapje eindigde in ‘n buiklanding. En hij zat goed vast, de wielen zaten een paar centimeters van de bodem af. Na een tijdje zoeken en vragen bij de boerderijen in de buurt vonden we een vriendelijke kerel met ‘n Landrover Defender 110 SW TD5, dat is tenminste ‘n jeep. Een stevige kabel vastgeklikt aan de Passat en het andere eind aan de Landrover, eer we dit aan de Landrover konden doen moest wel de spil van de trekhaak eruit en dat was niet simpel, het zat zo vast dat we de hamer uit m’n gereedschapkist moeten gebruiken -wie zegt er nu nog dat het belachelijk is dat ik alles meepak ?- maar eens het vstzat was ‘t kinderspel. De Passat gestart, in vrij gezet en rustig de kabel laten spannen door de Landrover, een korte schock en met ‘n afschuwelijk geschuur schoof m’n bodem over de grond, zo’n 3 of 4 meters … Ik heb ‘n sterke auto … Maar de dag was nog geslaagd met Martijn als rasechte safari-kerel die door m’n zonnedak met de verrekijker rondkeek. Het resultaat ? Twee blauwe kiekendieven, een buizerd en een wild konijn maar toch vooral ‘n mooi verhaal en veel humor. Heb die kerel de dag erna ‘n fles wijn gebracht
Van links naar rechts : Jan, Martijn, Koen en ik.
De Blauwe kiekendieven en het resultaat van ‘t modderbad 20 minuten eerder…
Een paar dagen eerder kwam Joris, de elektrieker, bij mij. Apetrots was hij. Hij had eindelijk zijn eerste auto gekocht, een Citroxebn ZX 5drs Reflex met 1.9D dieselmotor, 165 000km en van de eerste eigenaar in werkelijk supernette staat voor 350×80. Het voordeel van niet-zo-populaire modellen. Hij gaat er nog veel plezier van hebben. Ik heb al ‘ns een blokje meegereden en hij trekt soepel voor ‘n 1.9D en tja, die typische Citroxebn tapijtvering is er ook nog. We hebben onze diesels al zitten vergelijken … Hiervan profiteerde mijn kat Figaro om even te poseren als "automonteur" …
Ik heb ook genoten van dat klein weekje vakantie na de examens, zo ben ik onder andere met Roel op pad geweest in de provincie Antwerpen. Zoals gewoonlijk ben ik weer goed verkeerd gereden … ALTIJD rij ik verkeerd in Antwerpen, is dit nu genetisch bepaald of ligt het aan het feit dat Antwerpen nooit de "perfecte" provincie van ‘t land was, ik weet het niet. Wat ik wel weet, ik vind perfect m’n weg in Toscane, Brxe9tagne, Londen, noem maar op, maar als ik in Heist-op-den-Berg moet geraken in de provincie Antwerpen dat op amper 50km van mij ligt kom ik tot drie keer toe in Putte uit ! De geplande "157 km" volgens de routeplanner werden er zo al snel 228 !
De labeur was niet zo erg, ik rij graag, maar toch … Het werd wel beloond met ‘n nieuwe statief voor Roel uit Fotokonijneberg Turnhout, twee reserve lensdopjes voor mij -ook zo’n last met het niet verliezen van jouw lensdopjes ?- en nadien ‘n wandeling in de Grote Nete-vallei met Sarah waar we Grote Zaagbekken zagen, nieuwe soort voor m’n lijstje
Een nieuwe hobby : bomen knuffelen met Sarah
Ik ben ook gaan skixebn met Pieter en Nikki in Landgraaf, ik kan nu eindelijk vrij goed skixebn en ben daar heel gelukkig mee. En met zo meer van die dingetjes werd mijn vakantie overvol gevuld … Zo ben ik ook gaan mountainbiken met Koen, een medestudent bioloog, een uitstapje in de sneeuw en ijs van ‘t Heverleebos alwaar ik merkte dat mijn mountainbike echt lekkr veel grip biedt. Deed deugd nog ‘ns op ‘t zadel te zitten en te crossen. Mijn Passat is vervoerder geweest van Pieter z’n ski’s en mijn MTB … Van ‘n vrijetijdsvoertuig nodig, wie heeft er nu ‘n suffe SUV nodig … En dan nog wellicht ‘n SUV die nooit van z’n leven modder ziet …
Enfin, dat was weer ‘ns een update. Oh ja, ik heb nu terug mijn digitaal fototoestel terug, mijn derde oog zoals sommigen het al noemen, en het experiment met die oude Ricoh is mislukt maar nu ben ik hem weer aan ‘t testen om te zien of er nu wel iets of het filmpje komt, wellicht had ik de film niet goed opgelegd. Tja, het is van voor mijn tijd nog … De fotografe waar ik hem bracht riep spontaan "wow da’s antiek" … Wordt vervolgd, temeer ik ga meedoen aan de fotografiewedstrijd van www.leuvendraait.be met als thema “Leven in Leuven”
Tot de volgende episode,
Gert
Hallo allemaal,
Eventjes een rustdag in de blok en dus ‘n logje over het wel en wee van de Passat. Deze is inmiddels beginnen piepen als ‘n verkouden muis bij koudstart, een riempje dat dringend opgespannen moet worden, maar hij blijft goedmoedig ronken en vandaag heb ik de kaap van de 256.000km gerond.
Zoals iedereen wel weet was er onlangs een lang niet meer geziene sneeuwval over Belgixeb, een laag van 11cm sneeuw waarin ik heel wat beleefd heb. Mijn digitale camera is wel even in reparatie dus foto’s zijn niet aanwezig, wel analoog aangezien ik ‘n nieuwjaarsgeschenk van mijn peter Dxe9sirxe9 nu ten volle benut : een minstens 30 jaar oude Ricoh fototoestel met 50mm lens (en 135mm en 200mm vast erbij) : leuk materiaal !
vijf januari 2009, na jarenlang geklaag over winters die geen winters meer zijn beleef ik vandaag de zwaarste sneeuwval en meteen ook de koudste dag die ik ooit meegemaakt heb, 400km file op de Belgische wegen en die nacht werd ‘t -15xb0C. Er was zelfs even sprake van een elfstedentocht, de eerste sinds ’88 : mijn geboortejaar. Ons mama haar Polo is nog steeds in herstelling als Belgixeb in dit winterkleedje gehuld is en dus ben ik chauffeur van dienst. Ik ben diezelfde dag nog met de Passat de sneeuw gaan trotseren om mijn oma, die dringend eten moest kopen, naar de Liddle te brengen en meteen even gaan tanken. Dat tanken was aan 0,814×80 de liter, dat heb ik nog nooit zo goedkoop meegemaakt sinds ik begon te rijden, het voordeel van de economische crisis …
Onderweg houdt de Passat zich ideaal op de weg met zijn voorwielaandrijving en stevige vering : een dure Mercedes Vito geraakt amper weg van de parking van de Liddle want achterwielaangedreven dus slipt die alle kanten op. Verder nog diezelfde avond een BMW 5 touring, gloednieuw dus peperduur die bijna om z’n as vliegt in de straat hier : te rap, waar ik geen problemen heb …
Het werd dus een zalig dagje omdat ik met mijn bijna 16 jaar oud Passatje de perperdure Mercedessen en de BMW’s kon uitlachen met hun achterwielaandrijving, ze geraken niet van de parking van de winkel weg terwijl ik quasi-fluitend wegrij … Passat rules !
De dag erop ons mama gevoerd want ze heeft nog altijd geen auto en weer ‘n Vito zien slippen hier in de straat … Chantal naast mamie was haar oprit aan ‘t ruimen, ja, ze geraakte met haar BMW 318d er niet op (is lichtjes bergop) en ze had al zoveel gas gegeven dat haar garage tot aan haar keuken toe onder de roet zat. Ja zei ik, nu lach ik de Mercedessen en de BMW’s uit met m’n oud krakske.
Ik heb heel de week met een brede smile zitten rijden, door de ijskoude dagen werd ook het bos een grote ijsbaan waar ik zonder problemen de helling opkon terwijl een Mercedes het opnieuw moest proberen … Ook start de Passat zonder problemen. Nu heeft de Passat natuurlijk ook zijn karakter en ik kan ermee om. Maar ons mama, zonder Polo (verhaal volgt nog), moest er een paar keer mee op pad en dat zorgde wel voor een zware indruk. Een stuur dat bibbert als de vorige paus, een achteruitversnelling die soms niet werkt, een scheve handrem en ook "een rijdend bos" zoals ons mama het uitdrukte. De knoppen van bladeren komen uit en overal is wel een beetje leem of klei te vinden met wat zand. Ons pa drukte het als volgt uit "een mestkar heeft er niet aan." Tja, een bosbakje… Dat is nu eenmaal zo als je een bioloog wordt.
Omtrent mijn terreinrijervaringen, binnenkort een Mitsubishi L200 die ik ‘ns mag proberen maar voorlopig kreunt en kraakt de Passat nog in de kuilen van de vele veldwegen. Een leuke anekdote van vorige week wil ik jullie niet onthouden want ze zijn volop aan ‘t werken in de hoofdstraat van Blanden. Dit zorgt voor ellenlange files, want alles loop in de soep. Wat doe ik ?
Ik steek rap de hoofdbaan over en pak ‘n veldweg waar alleen tractoren komen, dat was wel ‘ns tof als afwisseling in de blok want het zorgde ervoor dat ‘n mountainbiker verrast werd en diens gezicht was gewoonweg onbetaalbaar !
Kom ik thuis volgt daarop m’n ma haar reactie : "Gert … waar komen die dikke plakken modder in uw wielen weer vandaan ?"
"Oh eventjes ‘n file omzeild ma" met ‘n grote grijns op m’n lippen.
Zij merkt dat direct op want al die modder valt op haar dierbare oprit … maar wat wil je ? Ik rij nu eenmaal met ‘n Passat die identiteitscrisis heeft en denkt dat ‘m een jeep is
Enfin, that’s all folks,
Gert
Hallo allemaal,
In mijn hoedanigheid als een student biologie zit ik nu in een behoorlijk krappe periode van tijd en in een periode van veel "hoofdbrekerijen" en veel "dit ga ik nooit geleerd krijgen" zuchten.
Juist.
Examens komen eraan dus de blok is bezig.
Maar dat weerhoudt mij er niet van om hier een paar van de staaltjes van de biologen te posten of met andere woorden, waar we ons mee bezig houden in dode minuutjes of tijdens saaie lessen…
Beste mensen.
Ik moet jullie vertellen over een nieuwe wetenschappelijke ontdekking.
Op een vroege donderdagochtend onderzochten Martijn en ik de geremde-groei vergelijking van von Bertalanffy (ofzoiets) oftewel een visgroeimodel tijdens een oefenzitting wiskunde.
Na wat zoeken op een vraagstuk kwam ik tot een schokkende vaststelling.
Ondanks de vastlegging van een asymptotische lengte van 27 meter kwam ik een vis uit met de lengte van (afgerond weliswaar) 9 * 10^52m.
Juist.
Een 9 met 52 nullen erachter.
Martijn, als collega-bioloog in spe en eveneens gefascineerd door de wezens der zee, en ik trachtten hiervoor een verklaring te vinden.
En reken er maar op dat we die vonden !
Deze Gertvis (zoals hij door Martijn in eerste instantie genoemd werd) zweeft ergens in de ruimte rond en hier ziet u een modeltekening van deze nieuwe, wiskundig aangetoonde (!) species met in de schaalverdeling onze aarde zodat u ongeveer ziet hoe de verhoudingen van deze visachtige tegenover onze leefwereld zijn. Maar wat eet zo’n vis nou ? Wij konden alleen maar vaststellen dat er ook zoiets moest bezien als spaceplankton aangezien de Gertvis geen roofvis kan wezen, daarvoor is dit wezen in wezen veel te goedaardig. En effectief :
Wij zijn verheugd u allen op de hoogte te kunnen houden van deze hoogst verrassende biologische ontdekking en verblijven hierbij, u allen zeer toegenegen;
Gert & Martijn
PS : voorstellen voor een wetenschappelijk benaming worden aanvaard.
Hallo allemaal,
Het busje is eindelijk op stalling geraakt. Na de examens zorg ik nog voor het ontbrekend bumperhoekje en een nieuwe voorruit. Hij staat nu lekker ruim, warm en veilig opzij op een plaats waar ik nog af en toe mag komen om eraan te werken. Ik moet nog de blokken regelen om het chassis ermee te steunen zodat de banden niet te plat worden of ik krijg ‘n Flintstone-effect.
Als afscheid voor 4 jaar (31 december 2012 halen we hem terug) nog een laatste foto van m’n busje in actie : een loodzwaar kreng van een gietijzeren houtkachel in mijn werkkot krijgen ? Dat kon enkel met de bus !
Of zoals ze in Zuid-Afrika zeiden : “So long Volksiebus” !Maar dit is een tot ziens, gelukkig maar.
Gert
Ik als autoliefhebber-bioloog ben nu verscheurd in twee kampen. Zo lijkt het toch. Minder emissies zorgt voor de stigmatisering van de oude auto’s en het verdwijnen van het "auto-zijn" van de moderne wagens door de overvloed aan electronica. Maar toch moet ik een paar kanttekeningen hierbij maken.
Een nieuwe auto produceren kost ons drie jaar COxb2 dat diezelfde wagen zou uitstoten eenmaal op de weg, met andere woorden : op 36 uur hebben we de equivalente uitstoot gerealiseerd van een auto die drie jaar gereden heeft. Voor hybride auto’s als de Toyota Prius is het zelfs vijf jaar … Minpunt net als de enorme aantallen liters zuiver water die hierbij verloren gaan terwijl een kwart van onze aardbevolking het moet doen met verontreinigd water.
De electronica-productie kost ook heel wat emissies en grondstoffen, net als de auto zelf. Minpunt door de zeer vervuilende erstwinning en verbranding van steenkool voor staalwinning.
Elektrisch rijden, waar halen we de electriciteit vandaan ? Zonne-energiepanelen produceren kost ons meer energie dan dat deze panelen ooit zullen teruggeven. Windenergie lijkt duurzamer. Kernenergie blijft nog altijd een belangrijke "issue" ondanks de enorm gevaarlijke afvalstoffen die deze manier produceert.
Waterstof ? Deze stof produceren kost ons meer energie dan we eruit halen.
Bio-brandstoffen ? Nee, zelfs de Lijn ziet ervanaf : hongersnood is prangender dan de vele oneetbare koolzaad die we op broodnodige gronden zouden zaaien. Tweede generatie zoals uit bio-afval, hout of planten zoals algen zouden wel van toepassing kunnen zijn.
Geen enkele van deze oplossingen zou een volwaardig alternatief leveren voor onze energie-vraag die tot nu toe vervuld leek door de traditionele koolwaterstoffen.
Mijn geloof blijft in onze klassieke verbrandingsmotor, zo efficixebnt mogelijk. Maar er rijden zoveel oude wagens rond die perfect omgebouwd kunnen worden.
Doch onze echte oplossing ligt in de mentaliteit, we moeten een stukje comfort opgeven. Zijn we hiertoe bereid ? De politici de zwarte piet doorschuiven is gemakkelijk maar zij luisteren naar de vox populi die hen stemmen oplevert en de economie, kermend in volle crisis roept nog harder dan ‘n straaljager op volle kracht : "Laat ons draaien, laat ons produceren !". Zich hiertegen verzetten is zichzelf politiek voor de wolven werpen en niemand die zich eraan waagt. Het vele geld innen is voorbij. We staan op een kantelpunt. Als ik perfect met 4 wielen kan rijden zonder ABS, ESP, 20 airbags, zonder airco, zonder boordcomputer, … met de fiets erin voor in de stad dan kan iedereen dat. Als we dan, zonder de vrije keus in te perken, fietsen in de stad zouden promoten : fietspaden, gratis parking langs de rand van de steden, gecombineerd met een goede openbaar vervoer ontsluiting van de stad, een openbaar vervoer dat draait op een van de vele goede alternatieven, dan zijn we mooi gestart. Als we een warme pull aandoen en het vuur wat lager zetten, zoals ik elke dag doe, dan zijn we goed begonnen. Als we beginnen met onszelf, dan kan de wereld weer groener zien.
Nu ben ik niet "groen" op politiek vlak maar ik ben mij wel bewust van de prachtige schoonheid van onze Aarde, een aarde die we nu aan het verkwanselen zijn …
Dus … The Big Ask !
Laat je stem horen. Schudt de straat wakker. En geloof erin voor onze kinderen, kleinkinderen, voor de jeugd zoals ik.
Gert
